Altijd leerzaam, zo'n campagne

Op 13 maar het debat. Leer ik weer een nieuw woord: pitch.

Aanvang debat. In de loop van de avond krijgt iedere fractie anderhalve minuut de ruimte voor een pitch. Deze pitch moet gericht zijn op wat deze partij, wanneer zij het voor het zeggen heeft, de komende vier jaar gaat doen. Welke richting geeft deze partij aan Goirle? De volgorde van de pitches wordt door loting bepaald. (Voor de pitches is in de loop van de avond een kwartier tijd nodig.)

 

Pitch, of mooier nog elevator pitch: een kort en krachtig verkooppraatje.

Een elevatorpitch (elevator = lift; pitch = verkooppresentatie), heel soms ook elevatorspeech genoemd, is een presentatiewijze van een idee voor een product, service of project. De naam geeft de tijdsduur weer waarin een lift van de onderste naar de bovenste verdieping gaat, in ongeveer 30 seconden tot 2 minuten.

Wezenlijk bij een elevatorpitch is een in het oog springende presentatie met denkbeelden, vergelijkingen en voorbeelden, zoals ze ook in het AIDA-model (attentie, interesse, verlangen/desire, actie) voorkomen. Voor een succesvolle elevatorpitch tellen verder niet alleen gegevens en feiten, maar is ook het aanspreken van de emotie van belang.

Een andere vorm voor een korte 'verkooppresentatie' is de Pecha Kucha. Deze is echter minder informeel, duurt langer, namelijk zes minuten en veertig seconden, en kent normaal altijd visuele ondersteuning.

Een Pecha Kucha-avond is een evenement waarbij deelnemers een diavoorstelling van 20 afbeeldingen presenteren, in een totale tijd van 6 minuten en 40 seconden. Elke afbeelding wordt daarbij precies 20 seconden getoond. Deze eisen dwingen de deelnemers creatief en to the point te zijn. Er zijn geen restricties betreffende de inhoud van de presentatie. Meestal probeert men een product of idee te presenteren. Een Pecha Kucha-avond kent doorgaans veertien deelnemers. De deelnemers (en een groot deel van hun publiek) komen doorgaans uit de wereld van design, architectuur, fotografie, kunst, wetenschap en andere creatieve gebieden.

Het concept werd in 2003 bedacht door Astrid Klein en Mark Dytham, twee architecten uit Tokio. Het format heeft zich inmiddels verspreid over vele steden wereldwijd. De naam stamt af van een Japans woord voor 'prietpraat'. Het woord moet als een enkel woord worden uitgesproken (petsja-k^utsja).