Krak

Circus Krak

(een terugblik op de raadsvergadering van 4 februari)

Ik citeer u uit de folder van Circus Krak: “Veel verhaal, decor en woorden hebben ze niet nodig, want zonder een verstaanbaar woord brengen ze u de lach. Soms subtiel, soms hilarisch om je vingers van af te likken. Visuele en absurde humor voor de ganse familie!” Nou, het was vorige week dinsdag inderdaad een avondje om je vingers bij af te likken. De scouting had in het voorprogramma al een sterk nummer laten zien (met spandoeken en met imposante massascènes in de stijl van de fameuze filmmaker Cecil B. DeMille), en toen betraden onze trapezewerkers, dompteurs, clowns, acrobaten en jongleurs de piste. Zeg nou eerlijk, die raadszaal heeft echt de vorm van een tent, en er is weinig fantasie voor nodig om je er in Circus Reisdorf te wanen: het publiek wordt ondergedompeld in een klassieke circussfeer met kroonluchters, rood fluweel en de geur van zand en zaagsel. Het orkest zet met schelle trompetten in, de spotlights gaan aan (mede ten behoeve van de LOG), en opperstalmeesteres Machteld begroet het hooggeëerd publiek: zij zal de avond ‘aan elkaar praten’. En daar draven de paardjes al in de rondte, hop, hop, hop.

Het vragenuurtje moest ik door omstandigheden missen. Sorry, lezer. Het ging over een bouwhal voor de carnaval, over weegbriefjes en De Hovel. Moeilijke, zwaarwichtige onderwerpen, en het uur vlóóg om. De agenda was verder uiterst bescheiden. Een leek zou gedacht hebben: daar zijn ze in een kwartiertje mee klaar. Maar dan onderschat u de raadsleden! En het college!  Onze bestuurderen weten van een muis een olifant te maken. Die vervolgens op één poot balanceert op een tonnetje met rode en gele strepen. Je houdt je hart vast. Never a dull moment dus, ook als de uitkomst van te voren al vaststaat. Neem het voorstel over de ‘huur- en subsidiesystematiek scouting’. Alleen zo’n titel al: klasse! Enfin, er lag een raadsbrede motie (wat heel bijzonder is) waarin het college vriendelijk doch dringend werd verzocht om het huiswerk over te doen. Wethouder Jan van Groenendaal stribbelde een heel klein beetje tegen – pro forma eigenlijk - en keek daarbij zeer droevig (dat heeft ie in de afgelopen vier jaar wel geleerd), terwijl het orkest een treurmarsje speelde. Die mismoedige, diepbedrukte blik werd nog extra geaccentueerd door ’s mans donkere brilmontuur. Had ie nou een stralend witte bril gedragen, dan zag het er allemaal al een stuk minder tobberig uit! Onze zielige clown kreeg gelukkig nog wel een applausje van de tribunes.

Volgende hoofdact was de kermisdiscussie onder het motto: volksvermaak of melkkoe? Diverse malen weerklonk het gezegde: waar een wil is, is een weg. Maar op die weg mogen niet te veel attracties staan, want anders kan de brandweer er niet langs. Wethouder Theo van der Heijden ging niet zo soepel overstag, en daarom werd de motie toch in stemming gebracht, na twee of drie keer te zijn aangepast (ik telde in ieder geval drie schorsingen). Eind goed, al goed, want hij gaat nu, vervuld van positieve intenties, onderzoeken of de kermis in 2015 naar het centrum terug kan.

Gebeurden er nog verrassende dingen, die het publiek deden opveren? Jawel! Opperstalmeesteres Machteld zakte - krak! - door haar stoel! ‘Boem, paukeslag, daar ligt alles plat’, om met Paul van Ostaijen te spreken. Hilarisch om je vingers van af te likken. Griffier Berry bracht haar fluks een andere stoel, maar ook die kraakte vervaarlijk. Ergo, laten we er niet omheen draaien: het meubilair in de raadszaal moet ten spoedigste worden vernieuwd. Zó kan het niet langer. Calamiteiten liggen op de loer, dat is klip en klaar! Nieuwe zetels is wel het minste. Bij succes en goed gedrag kan daarna misschien ook de rest van de raadszaal worden vernieuwd. Ideetje: misschien volledig de circustoer op?