Leer van de fouten van Weekers en Plasterk

Frans Weekers was een politieke brekebeen die een fout te veel maakte. En nu ligt Ronald Plasterk onder vuur. Gaat hij het redden?

Een politicus mag nooit onzeker gaan stotteren en radeloos in zijn papieren beginnen te bladeren als hem een vraag gesteld wordt. Maar aan de andere kant: arrogantie en een te grote zelfverzekerdheid vallen ook verkeerd. Evenals ijdelheid. Natuurlijk zijn de meeste politici ijdel, maar ze weten het meestal aardig te maskeren. Plasterk staat bekend als een ijdeltuit pur sang. Als wetenschapper was hij dagelijks in de weer met een piepklein aaltje (Caenorhabditis elegans, een rondworm met een lengte van één millimeter), en dat deed ie niet onverdienstelijk; hij droomde zelfs van een Nobelprijs. Helaas, de prijs ging naar de c. elegans zelf. Ronald stapte over naar de politiek, maar wist zijn ijdelheid amper te verdoezelen. Een camera, een microfoon, en hij ging los. De olijke babbelkous werd nog gewaarschuwd door zijn collega van Defensie, maar .… enfin, komende dinsdag zal blijken of hij de schade nog kan herstellen.

De les voor politici van alle rangen en standen: vooral bescheiden blijven, en regelmatig even aan zelfkritiek doen. Wilhelm Busch dichtte:

 

Kritik des Herzens

Die Selbstkritik hat viel für sich.
Gesetzt den Fall, ich tadle mich,
So hab' ich erstens den Gewinn,
Daß ich so hübsch bescheiden bin;

Zum zweiten denken sich die Leut,
Der Mann ist lauter Redlichkeit;
Auch schnapp' ich drittens diesen Bissen
Vorweg den andern Kritiküssen;

Und viertens hoff' ich außerdem
Auf Widerspruch, der mir genehm.
So kommt es denn zuletzt heraus,
Daß ich ein ganz famoses Haus.