Over ruiters en oogkleppen

Ik volg de Goirlese politiek al een tijdje op de voet, en dat is niet altijd een genoegen. Waar ik bijvoorbeeld slecht tegen kan, is het verschijnsel, dat sommige politici nimmer van koers willen veranderen en tegen beter weten in blijven vasthouden aan hun standpunten. Dan kun je er getuige van zijn hoe de raadsleden urenlang debatteren en min of meer tot elkaar komen, met uitzondering van zo’n Prinzipienreiter die geen millimeter van zijn plek komt. Niet voor rede vatbaar. Ik las ergens: “Prinzipienreiterei und Dummheit sind zwei Seiten einer Medaille”. Der Kopf ist rund damit das Denken die Richtung wechseln kann, maar de hardliners hebben hun oogkleppen op.  Ja, goed geraden, ik denk weer aan de SP. Ik schreef er over in een stuk met de titel “Zet toch eindelijk eens af, die paardenbril!” Het ging over de begrotingsvergadering van november 2012. Ik citeer:

Het debat doofde langzaam uit; tijd dus om te gaan stemmen over de ingediende moties en amendementen. De SP handhaafde al haar moties en amendementen, en ze werden ook alle 14 weggestemd, met steeds slechts drie stemmen voor: die van Deborah, Arno en Willem (‘Handjes op de lessenaar!’). Sodeju, SP, wat is dit voor een wanvertoning? Veertien volstrekt kansloze pogingen om als oppositiepartij wat bij te sturen…. dan moet je toch eens bij jezelf te rade gaan of je nog goed bezig bent. Er was een tijd dat de SP in Goirle heel wat slimmer (Jean-Louis van Os) en constructiever (Geert van Ostaden) opereerde. Helaas, Deborah en Arno, het zijn heel aardige, misschien zelfs wel sympathieke lieden, maar in de gemeenteraad bakken ze er niets van. PvdA en PAG trekken als oppositiepartijen samen op en negeren de SP en Lijst Couwenberg. Waarom zou dat zo zijn, Deborah en Arno? In ieder geval, het is bedroevend, dat de SP slechts een marginale rol speelt in het politieke landschap van Goirle. De partij heeft sterke punten: de organisatie, de actieve achterban, en het sociale programma. Edoch, het leidt allemaal tot niet meer dan wat machteloos gesputter, en tot groeiende verbetenheid (een verbetenheid die soms - zie zendmast in toren St. Jan - zelfs doorslaat naar hysterie) die de partij nog verder zal isoleren. Zet, miljaar, die paardenbril eindelijk eens af, SP! Doe eens normaal (dixit Wilders), doe zelf normaal (dixit Rutte), doe het eens met wat meer humor en relativeringsvermogen: If you make a revolution, make it for fun, don’t  make it in ghastly seriousness, don’t make it in deadly earnest, do it fot fun.

De begrotingsstukken 2013 werden, even na tienen, door de raad vastgesteld, met twee stemmen tegen (Deborah en Arno). “Is bij ons traditie”, zei Arno na afloop.